tipobet bets10

ΓΕΝΙΚΑ ΑΘΛΗΜΑΤΟΣ

Από αρχαιοτάτων χρόνων η άρση βαρών συμβόλιζε το σπορ της δύναμης και της σωματικής ομορφιάς. Στο Πελόπιο του νομού Ηλείας βρέθηκε μια βαρια πέτρα 143,5 κιλών με λαβή να πιάνεται από το ένα χέρι. Στην πέτρα αυτή γράφεται το εξής: «Ο αθλητής Βυήβων με ανύψωσε με το ένα χέρι επάνω από το κεφάλι του». Οι αρχαιολόγοι πιστεύουν, ότι αυτή η πέτρα χρονολογείται από τον 6ο αιώνα π.Χ. Στη Σαντορίνη βρέθηκε μια άλλη ογκώδης πέτρα βάρους 480 κιλών που επάνω της είχε χαραγμένη την πληροφορία ότι ο αθλητής Εύμαστας, γιος του Κριτόβουλου, τη σήκωσε από το έδαφος. Αυτό το αγώνισμα όμως, το σήκωμα δηλαδή βαριών αντικειμένων δεν είχε καθιερωθεί στους μεγάλους πανελλήνιους αγώνες, παρά μόνο γίνονταν περιθωριακά.

Στη σύγχρονη εποχή το άθλημα της άρσης βαρών εμφανίζεται στις αρχές του 19ου αιώνα. Πρώτος ο Γάλλος Ντεμονέ το 1896 κωδικοποίησε τους κανόνες του αθλήματος δημιουργώντας τον «Όμιλο Άρσεως Βαρών της Γαλλίας» που το 1913 εξελίχθηκε σε Ομοσπονδία. Στους Α΄ Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896 που διεξήχθησαν στην Αθήνα πρωτοεμφανίστηκε το άθλημα χωρίς επιμέρους κατηγορίες με διαφορετικούς όμως κανόνες από τους σημερινούς, όπως η άρση βάρους με το ένα χέρι ή με τα δύο χέρια. Συνολικά, επτά αθλητές από πέντε χώρες έλαβαν μέρος.

Η Διεθνής Ομοσπονδία Βαρών ιδρύθηκε το 1920 με πρώτο πρόεδρο τον γάλλο Ζιλ Ροσέ. Υπήρχαν τρεις άρσεις, το αρασέ με το ένα χέρι, επωμισμός και εκτίναξη με το αντίθετο χέρι και επωμισμός και εκτίναξη με τα δυο χέρια. Λόγω των πολυάριθμων ερμηνειών των κανόνων, ο Ροσέ αποφάσισε ότι μια διεθνής  ομοσπονδία ήταν απαραίτητη για να κυβερνήσει το άθλημα. Τον Σεπτέμβριο του 1969, δημιουργήθηκε και η η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία στη Βαρσοβία με πρόεδρο τον Πολωνό Γιάνους Πρζεντπέλσκι. Από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ το 2000 συμμετέχουν και οι γυναίκες, ενώ οι κατηγορίες έχουν πλέον αλλάξει και είναι 8 για τους άνδρες και 7 για τις γυναίκες.

Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1972, η παγκόσμια ομοσπονδία αποφάσισε να καταργήσει την κίνηση ντεβελοπέ. Έτσι στην άρση βαρών παρέμειναν μόνο δύο κινήσεις, το αρασέ (ο αθλητής προσπαθεί να σηκώσει το βάρος με μια συνεχή κίνηση) και το ζετέ (επωμισμός και εκτίναξη), όπως ισχύει και σήμερα..

Στη σύγχρονη Ελλάδα η άρση βαρών εμφανίστηκε στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1896. Ο Αλέξανδρος Νικολόπουλος πήρε την τρίτη θέση (με ένα χέρι στο ζετέ) και σήκωσε 57,5 κιλά. Στους ίδιους αγώνες ο Σωτήρης Βερσής, κέρδισε επίσης την τρίτη θέση καθώς σήκωσε 110 κιλά και με τα δύο χέρια. Την εποχή εκείνη, τμήματα άρσης βαρών υπήρχαν μόνο στην εταιρία Πατρών, στον Πανελλήνιο Γυμναστικό Σύλλογο και στον Εθνικό Γυμναστικό Σύλλογο.

Μέχρι το 1972 το άθλημα είχε συγχωνευτεί με την πάλη.

Το πρώτο πανελλήνιο πρωτάθλημα έγινε το 1964 με διοργανωτή τον Παναθηναϊκό και πήραν μέρος αρκετοί αθλητές από όλους τους συλλόγους που είχαν δημιουργήσει τμήματα άρσης βαρών. Με την πάροδο των χρόνων η Ελλάδα έγινε η κορυφαία δύναμη παγκοσμίως στο άθλημα, με τον Γιάννη Σγουρό πρόεδρο της Ομοσπονδίας,  τον Χρήστο Ιακώβου ομοσπονδιακό τεχνικό και τους Πύρρο Δήμα, Βαλέριο Λεωνίδη, Κάχι Καχιασβίλι, Λεωνίδα Σαμπάνη, Λεωνίδα Κόκκα, Γιώργο Τζελίλη, Χρήστο Σπύρου, Βίκτωρα Μήτρου να δημιουργούν την περίφημη “dream team”.

Τα τελευταία χρόνια το άθλημα των δυνατών, προσπαθεί να βρει πάλι το βηματισμό του στην πατρίδα μας.





ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ


ΔΗΜΟΦΙΛΗ